© Marco Mertens
Jouw verhaal

Robbe (20) leeft sinds zijn 7 jaar met een goedaardige hersentumor

Robbe Gabriëls is 20 jaar en woont in Aarschot. Toen hij 7 jaar was, ontdekten de artsen in UZ Gasthuisberg een goedaardige hersentumor. Nu is hij 20, jeugdig, stralend, gemotiveerd … en klaar om als verpleegkundige bij het Wit-Gele Kruis aan de slag te gaan.

Robbe, hoe heb je ontdekt dat er iets mis was met je gezondheid?

“Toen ik 7 was, gingen we tijdens de zomer met ons gezin op reis naar Amerika. Ik kreeg vaak hoofdpijn door de zon. Eenmaal thuis nam de hoofdpijn niet af en kreeg ik ook last wanneer ik ging fietsen of andere inspanningen deed. De huisarts vond niet onmiddellijk iets, tot ik eind september geen eten meer binnen kon houden. Via het medisch centrum voor huisartsen (MCH) in Aarschot werd ik onmiddellijk doorverwezen naar UZ Leuven.

De artsen stelden een tumor ter grootte van een tennisbal vast. Ik werd opgenomen en onmiddellijk geopereerd. De tumor bleek goedaardig te zijn, maar kon niet volledig verwijderd worden. Daarvoor was het risico op volledige blindheid te groot. Twee jaar later, op mijn 9de, bleek de tumor weer gegroeid te zijn. Ik kreeg bestraling en die sloeg gelukkig aan. Ondertussen ben ik 20. Helemaal genezen kan ik niet, maar de tumor is wel al die tijd stabiel gebleven.”

Hoe gingen jij en de rest van je gezin ermee om?

“Zowel mijn ouders, mijn broer als ikzelf gingen door een moeilijke periode. Je weet niet wat je te wachten staat. In het ziekenhuis bleef de ene nacht mijn moeder bij me, de andere nacht mijn vader. Maar we bleven wel altijd positief ingesteld. Zelf was ik enorm vermagerd en moe.

Na mijn ziekenhuisopname mocht ik vrij snel terug naar school. Daar was ik heel bang voor. Ik dacht dat ik gepest zou worden, omdat mijn haar vooraan helemaal weggeschoren was en ik een groot litteken op mijn hoofd had. Maar eigenlijk viel het enorm goed mee. Mijn leerkracht heeft me goed opgevangen en ook de klasgenoten waren heel lief voor mij.”

Heb je nu nog restklachten?

“Mijn hypofyse, die zorgt voor de regeling van een heel aantal hormonen, werkt niet meer naar behoren. Daarom moet ik die hormonen in kunstmatige vorm innemen. Om de drie weken komt ook de verpleegkundige van het Wit-Gele Kruis langs om me een inspuiting te geven. Ik ben veel sneller vermoeid sinds de bestraling en het gebied in de hersenen dat instaat voor het langetermijngeheugen is licht beschadigd.

De ziekte heeft ook een impact op mijn leervermogen. Dat blijft een dagelijkse confrontatie bij het studeren. In het begin had ik het er moeilijk mee om dat te aanvaarden, maar nu heb ik me ermee verzoend. In juni studeer ik af als verpleegkundige, maar in september start ik de brugopleiding tot bachelor in de verpleegkunde. Ik zie wel hoe het loopt.”

Waar komt de keuze om verpleegkunde te gaan studeren vandaan?

“Vanaf mijn 7 jaar wist ik al dat ik verpleegkundige wou worden. En dat heeft alles te maken met de verpleegkundige die me verzorgd en begeleid heeft op de kinderafdeling van het UZ Leuven, campus Gasthuisberg. Hoe die man van zijn beroep hield en de manier waarop hij met kinderen omging, vond ik zo mooi dat ik onmiddellijk wist: ‘Dit wil ik later ook voor anderen kunnen betekenen’.”

Eind juni studeer je af en in juli ga je aan de slag bij het Wit-Gele Kruis. Waarom het Wit-Gele Kruis?

“Mijn stage bij het Wit-Gele Kruis vond ik enorm leerrijk en plezant. Ik had een geweldige verpleegkundige met wie ik op ronde mocht gaan. Dankzij haar heb ik veel geleerd over patiënten in hun thuisomgeving. De job is veelzijdig en je krijgt een echte band met de patiënten.”

Neem je hetgeen je meegemaakt hebt mee in je werk?

“Ja, ik denk dat ik meer dan gemiddeld aandacht heb voor het mentale welzijn van de patiënt. De mensen bij wie wij komen zijn ziek, de ene al zwaarder dan de andere. Het is belangrijk om verder dan de ziekte alleen te kijken. Een babbeltje hoort bij het beroep. Alleen daardoor kan je inschatten hoe het echt met je patiënt gaat. Ik leef heel erg mee met mijn patiënten, maar wanneer ik thuiskom, probeer ik het wel van me af te zetten. Ook dat is belangrijk in je job, anders hou je het niet vol.”

Datum laatste aanpassing: 
07/06/2018

Ontdek hoe het Wit-Gele Kruis je kan helpen

Een correcte inname van je medicatie is belangrijk. Wij geven jou de voorgeschreven inspuitingen, dienen medicatie toe via een sonde of helpen jou bij de voorbereiding ervan. Het Wit-Gele Kruis begeleidt en ondersteunt je met de voorgeschreven behandeling in samenspraak met de arts.

Kamp je met een kleine of grote, eenvoudige of eerder complexe, chronische of acute wonde? Het Wit-Gele Kruis helpt je bij jouw wondverzorging. Heb je een stoma? Ook dan kan je bij ons terecht.

 

Kamp je met een kleine of grote, eenvoudige of eerder complexe, chronische of acute wonde?

Onze verpleegkundigen zijn opgeleid om patiënten met kanker te verzorgen en te begeleiden. Ook met je vragen en bezorgdheden kun je bij ons terecht. Zo moet je minder vaak naar het ziekenhuis, wat je comfort aanzienlijk verhoogt.